Kwalifikacja obiektu budowlanego o funkcji usługowo-turystycznej jako budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

FW.310.1.2026 - Kwalifikacja obiektu budowlanego o funkcji usługowo-turystycznej jako budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

---

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Prezydent Miasta Jeleniej Góry (dalej: Organ podatkowy) działając na podstawie przepisu art. 14j § 1 i § 3 w zw. z art. 14b oraz 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622; dalej: Ordynacja podatkowa) stwierdza, że stanowisko Pana A.A. (dalej: Podatnik, Wnioskodawca) przedstawione we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 27 marca 2026 r. – uzupełnione w zakresie przedstawienia stanu faktycznego pismem Podatnika z dnia 17 kwietnia 2026 r. – dotyczące opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektu budowlanego posadowionego na zagęszczonym gruncie lub na bloczkach betonowych w zakresie:

•      pytania nr 1 – jest nieprawidłowe w części dotyczącej stwierdzenia, iż obiekty stanowiące przedmiot wniosku nie są trwale związane z gruntem oraz prawidłowe w części odnoszącej się do stwierdzenia, iż nie stanowią one budynków na gruncie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707),

•      pytania nr 2 – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 27 marca 2026 roku do Prezydenta Miasta Jeleniej Góry wpłynął Wniosek Pana A.A. o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (dalej: Wniosek).

Następnie postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2026 r., sygn. XXX Organ podatkowy wezwał Podatnika do uzupełnienia braków formalnych Wniosku w zakresie określonego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, w ramach którego Podatnik powinien podać numer NIP lub PESEL Wnioskodawcy, sformułować stanowisko Wnioskodawcy dotyczące prawnopodatkowej kwalifikacji obiektów budowlanych stanowiących przedmiot wniosku, a także wskazanie czy dla obiektów budowlanych były lub będą udzielane pozwolenia budowlane, czy sporządzono dokumentację techniczną lub budowlaną dotyczącą posadowienia obiektów, czy wymienione obiekty będą połączone z gruntem za pomocą instalacji, wskazania czy w wypadku posadowienia obiektów na bloczkach betonowych, bloczki te będą prefabrykatami ułożonymi na gruncie czy też wymagać będą zagłębienia w glebie oraz czy obiekty budowlane będące przedmiotem Wniosku powstają na cele związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.

I. Stan faktyczny / zdarzenie przyszłe przedstawione we Wniosku

W związku z planowaną (…) inwestycją dotyczącą budowy obiektów budowlanych o funkcji usługowo – turystycznej, postawione zostaną obiekty budowlane o następujących parametrach:

a)  powierzchnia zabudowy – (…) m²;

b)  ilość kondygnacji – parter + antresola;

c)   technologia wykonania – konstrukcja drewniana, samonośna;

d)  wysokość – (…) m;

e)  Instalacje energetyczne, wodne, sanitarne – zgodnie z warunkami określonymi przez gestora sieci;

f)    Posadowienie – obiekt budowlany posadowiony zostanie na zagęszczonym gruncie (opcjonalnie bloczkach betonowych) z którym nie zostanie w żaden sposób scalony tj. połączony kotwami, śrubami, wmurowany czy przyklejony. W ramach powyższego nie planuje się żadnych prac ziemnych. Wszystkie elementy obiektu zostaną wykonane oraz połączone w procesie produkcji w miejscu wytworzenia. Gotowy produkt zostanie przetransportowany i posadowiony na miejsce inwestycji.

II. W Piśmie Uzupełniającym Wnioskodawca uzupełnił informacje co do stanu przyszłego w następujący sposób

(…) AD 3

a)  Wnioskodawca nie posiada właściwości organu administracji budowlanej dlatego nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi czy realizacja danych obiektów będzie wymagały udzielenie zgody w formie decyzji pozwolenie na budowę. W subiektywnej ocenie wnioskodawcy przedmiotowe obiekty mogą zostać zakwalifikowane jako te wymagające uzyskania pozwolenie na budowę zgodnie z ustawą Prawo budowlane.

b)  Wnioskodawca nie posiada właściwości organu nadzoru budowlanego dlatego nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi czy dla przedmiotowych obiektów budowlanych będzie wymagane uzyskanie pozwolenie na użytkowanie. W subiektywnej ocenie wnioskodawcy przedmiotowe obiekty nie będą wymagały pozwolenie na użytkowanie.

c)   Sporządzono dokumentację budowlaną której części została przesłana do Organu wraz z wnioskiem. Z powyższego, zgodnie z treści projektową i graficzną wynika, że obiekty mają zostać posadowione na gruncie lub na betonowych bloczkach. Nie przewiduje się żądnego połączenie obiektu z gruntem, obiektu z bloczkami betonowymi oraz samych bloczków betonowych z gruntem.

d)  obiekty zostaną wyposażone w instalację wodociągową, sanitarną i elektryczną.

e)  bloczki betonowe będą elementami prefabrykowanymi położonymi na gruncie – bez konieczności wykonania prac polegających na zagłębieniu w gruncie.

f)    obiekty powstają w celu realizacji planowanej działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę

III. W związku z tak przedstawionym opisem stanu przyszłego Wnioskodawca zadał następujące pytania

1)  Czy opisany we wniosku obiekt budowlany wykazuje cechy trwałego związania z gruntem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt. 2c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025.707) oraz czy posiada fundament, a w konsekwencji czy stanowi on budynek w myśl art. 1a ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy i jako taki podlega i podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?

2)  Czy opisany we wniosku obiekt wykazuje cechy trwałego związania z gruntem w na podstawie art. 1a ust. 1 pkt. 2c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U.2025.707), a w konsekwencji czy stanowi on budowlę w postaci np. obiektu kontenerowego trwale związanego z gruntem w myśl art. 1a ust. 1 pkt. 2 lit. „a”, a w związku z załącznikiem nr poz. 10 ustawy i jako taki podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

IV. Stanowisko Wnioskodawcy

Wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia informacji oraz własnego stanowiska stwierdza, że:

a)  obiekty nie posiadają cech/parametrów związania z gruntem – zgodnie z definicją zawartą art. 1a ust. 1 pkt. 2c UPiOL

b)  obiekty budowlane nie posiadają fundamentów - art. 1a ust. 1 pkt. 1 UPiOL.

c)   przedmiotowe obiekty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z treścią UPiOL.

V. Stanowisko Organu podatkowego

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu przyszłego w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów stanowiących przedmiot Wniosku Organ podatkowy uznaje się w zakresie:

•      pytania nr 1 – za nieprawidłowe w części dotyczącej stwierdzenia, iż obiekty stanowiące przedmiot wniosku nie są trwale związane z gruntem oraz prawidłowe w części odnoszącej się do stwierdzenia, iż nie stanowią one budynków na gruncie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych,

•      pytania nr 2 – za nieprawidłowe.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż rozstrzygając niniejszą sprawę Organ podatkowy koncentrował się wyłącznie na wspomnianych wcześniej elementach opisu stanu przyszłego przedstawionych przez Podatnika, gdyż - zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej – to właśnie Wnioskodawca zobowiązany jest do jego wyczerpującego określenia w składanym Wniosku. Prezydent jest związany przedmiotowym opisem stanu faktycznego, bowiem dokonuje interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego wyłącznie w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę. Wynika to wprost z treści przepisów art. 14b § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga zatem fakt, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, iż Prezydent rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (jego stanowiska). Z tego względu w tego rodzaju sprawach nie jest zobowiązany, ani nawet uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Ograniczyć się on musi do analizy okoliczności faktycznych podanych we Wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W stosunku do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które jest jednak ustosunkowaniem się do poglądu prezentowanego w sprawie przez Wnioskodawcę. Taki sposób działania jest szeroko aprobowany zarówno przez przedstawicieli doktryny (m.in. w komentarzu H. Dzwonkowskiego do Ordynacji podatkowej) jak i przez orzecznictwo sądów administracyjnych (przykładowo w wyroku NSA z dnia 2 marca 2023 r., sygn. III FSK 1729/21).

W pierwszej kolejności Organ podatkowy wskazuje, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 UPiOL przez budynek należy rozumieć obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Z powyższego przepisu wprost więc wynika, że przez budynek należy rozumieć obiekt, który jest:

1)  wzniesiony w wyniku robót budowlanych,

2)  posiadający fundamenty i dach,

3)  trwale związany z gruntem,

4)  wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż aby obiekt budowlany mógł zostać uznany za budynek musi on spełniać wszystkie ww. ustawowe przesłanki. Niespełnienie chociaż jednej z nich automatycznie wyklucza możliwość sklasyfikowania konkretnego obiektu jako budynek na potrzeby podatku od nieruchomości.

Przechodząc do analizy spełnienia powyższych przesłanek wskazać należy, że obiekty stanowiące przedmiot Wniosku nie stanowią obiektów, w których mogą być gromadzone materiały. Ponadto, nie ulega wątpliwości, iż są one wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają dach.

Natomiast analizując przesłankę trwałego związania z gruntem Organ podatkowy zwraca uwagę, iż definicję legalną tego pojęcia zawiera art. 1a ust. 1 pkt 2c UPiOL. Z powyższej regulacji wynika, że przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć takie połączenie obiektu budowlanego z gruntem, które zapewnia temu obiektowi stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie się obiektu budowlanego na inne miejsce.

Jak wskazuje się w piśmiennictwie Zgodnie z przytoczoną definicją dany obiekt jest trwale z gruntem związany, gdy połączenie z gruntem jest na tyle mocne, że zapewnia mu stabilność i odporność na działania sił przyrody. Istotą trwałego związku z gruntem z tej definicji jest fizyczne połączenie z gruntem (…). Takie rozumienie trwałego związku z gruntem znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu powołanej ustawy: „Przez połączenie obiektu budowlanego z gruntem należy rozumieć wykonanie pewnych czynności w celu ich połączenia, a nie jedynie posadowienia obiektu budowlanego na gruncie. To połączenie ma właśnie zapewnić obiektowi stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, a zatem obiektami trwale związanymi z gruntem nie będą dowolne obiekty, których masa lub konstrukcja powodują, że nie ulegają one przesunięciu przez czynniki atmosferyczne, w tym np. kontenery mobilne, niepołączone w żaden sposób z podłożem (por. Dowgier Rafał i in., Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, wyd. II).

Ponadto, o sposobie rozumienia przesłanki trwałego związania z gruntem wypowiedział się Minister Finansów i Gospodarki w interpretacji ogólnej z dnia 2 stycznia 2026 r., nr DPL2.8401.6.2025 (dalej: Interpretacja MF), w której to wskazano, że Obiekt, aby był trwale związany z gruntem w rozumieniu upol, musi być połączony z nim fizycznie, tj. zespolony z gruntem, przymocowany do gruntu, zakotwiczony w nim, przez zastosowanie odpowiednich technik budowlanych, polegających np. na przymocowaniu za pomocą kotew gruntowych, śrub gruntowych, bloczków betonowych z mocowaniami chemicznymi, tj. przy użyciu żywic chemicznych. Przez połączenie obiektu budowlanego z gruntem należy rozumieć zatem wykonanie pewnych czynności w celu ich połączenia. Zastosowany w konkretnym przypadku sposób połączenia przy użyciu określonych elementów mocujących, nie może być jakikolwiek, przypadkowy i dowolny. Należy bowiem zwrócić uwagę na konstrukcję definicji z upol, w szczególności na użyte w tej definicji określenia: „takie” połączenie obiektu budowlanego z gruntem, „które zapewnia temu obiektowi” stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie się obiektu budowlanego na inne miejsce. Wobec powyższego, właściwości zindywidualizowanych obiektów, tj. ich rozmiary, konstrukcja, technika wykonania i ich masa, a także niejednakowe właściwości fizyczne gruntu, wymagać będą zastosowania innego, właściwego w danym przypadku, sposobu połączenia obiektu budowlanego z gruntem, mającego zapewnić stabilność i odporność obiektu na działanie czynników zewnętrznych, aby można było stwierdzić spełnienie przesłanki trwałego związania z gruntem w rozumieniu definicji z upol. Połączenie to, a nie masa czy konstrukcja obiektu, ma zapobiec przemieszczeniu lub jego przesunięciu się w inne miejsce. Trwałe związanie z gruntem należy zatem utożsamiać ze stabilnością i odpornością na czynniki zewnętrzne wskutek fizycznego połączenia obiektu z gruntem. Trwałość połączenia z gruntem nie oznacza przy tym nierozerwalności, tj. braku możliwości odłączenia obiektu od gruntu. Zastosowanie określonej techniki połączenia nie wyklucza bowiem możliwości przeniesienia danego obiektu w inne miejsce.

Podsumowując powyższe rozważania, Organ podatkowy wskazuje, iż przez trwałe związanie z gruntem rozumie się takie połączenie obiektu z gruntem, które zapewnia:

1)  stabilność obiektu;

2)  możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działań człowieka;

3)  ochronę przed przemieszczeniem lub przesunięciem obiektu.

Ustawodawca skoncentrował się więc na funkcjonalnym aspekcie stabilizacji obiektów. Jednocześnie, z definicji przytoczonej w art. 1a ust. 1 pkt 2c UPiOL nie wynika, aby o trwałym związaniu z gruntem świadczyło przymocowanie obiektu do gruntu wyłącznie za pomocą śrub czy kotew.

Brak przytwierdzenia konkretnego obiektu do gruntu przy pomocy śrub lub innych mocowań, nie stanowi więc przesłanki uniemożliwiającej uznanie obiektu za trwale związany z gruntem. Powyższe potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych. Tak przykładowo WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 17 lutego 2026 r. sygn. I SA/Rz 607/25 orzekł, że „To, że hala nie będzie posadowiona na "klasycznym" fundamencie zagłębionym w gruncie, lecz będzie posadowiona na betonowej płycie, do której będzie przytwierdzona śrubami bądź brak będzie takiego mocowania, nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej uznanie w istocie trwałego związania z gruntem. (…) Cecha trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem powinna być rozpatrywana w kontekście regulacji prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych wymagających, by taki obiekt mógł być bezpiecznie użytkowany w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na niego, a nie na płaszczyźnie przyjmowanego jej znaczenia w prawie cywilnym (por. wyrok NSA z 22 maja 2024 r., II OSK 2109/21).

W związku z powyższym Organ podatkowy wskazuje, iż z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we Wniosku wynika, iż planowana inwestycja dotyczy obiektów budowlanych o funkcji usługowo-turystycznej. Obiekty te mają zostać posadowione bezpośrednio na gruncie (w ramach uzupełnienia stanu faktycznego Wnioskodawca wskazał, że będzie to grunt, a nie jak pierwotnie zostało wskazane we Wniosku zagęszczony grunt, który można by traktować jako fundament) lub na betonowych bloczkach ułożonych na powierzchni gruntu. Wnioskodawca wskazał również, że nie przewiduje połączenia obiektów z gruntem ani z bloczkami betonowymi za pomocą śrub, kotew itp. Ponadto w przypadku posadowienia obiektów na bloczkach betonowych, nie planuje się również połączenia tych bloczków z gruntem.

Niezależnie od powyższego Organ podatkowy zwraca jednak uwagę, że zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego przedmiotowe obiekty zostaną wyposażone w instalacje wodociągową, sanitarną i elektryczną. Okoliczność ta nie pozostaje bez znaczenia przy ocenie charakteru i sposobu związania tych obiektów z miejscem ich posadowienia.

Należy zwrócić bowiem uwagę, że wykonanie przyłączy do wskazanych instalacji wymaga przeprowadzenia prac ziemnych oraz zapewnienia stałego połączenia obiektów z istniejącą infrastrukturą techniczną, w szczególności sieciami wodociągowymi, sanitarnymi i elektroenergetycznymi. Tego rodzaju połączenia zwiększają stopień stabilizacji obiektów w miejscu ich posadowienia oraz potwierdzają, że obiekty nie są one przeznaczone do przemieszczania. Nie można ich bowiem w takiej sytuacji przesunąć bez uszkodzenia podłączonych instalacji, a co zatem idzie elementy konstrukcji obiektu.

Zdaniem Organu podatkowego przyłącza elektroenergetyczne, wodociągowe i sanitarne nie stanowią wyłącznie elementów eksploatacyjnych, lecz tworzą materialne i funkcjonalne zespolenie obiektu z infrastrukturą trwale znajdującą się w gruncie. Sieć wodociągowa, sieć kanalizacyjna oraz sieć elektroenergetyczna, są urządzeniami infrastrukturalnymi posadowionymi w gruncie albo trwale z nim związanymi. Przyłącza prowadzące do konkretnego obiektu stanowią więc fizyczne połączenie pomiędzy tym obiektem a sieciami zagłębionymi w gruncie. Natomiast odłączenie obiektu wymaga ingerencji technicznej i robót instalacyjnych.

W związku z powyższym, Organ podatkowy ponownie podkreśla, iż sama teoretyczna możliwość przemieszczenia przedmiotowych obiektów nie przesądza jeszcze o braku ich trwałego związania z gruntem. Dla oceny tej przesłanki istotne znaczenie ma bowiem rzeczywista możliwość przeniesienia obiektu bez konieczności wykonywania robót budowlanych, ziemnych lub instalacyjnych oraz bez naruszenia elementów infrastruktury służącej jego funkcjonowaniu.

W analizowanym przypadku ewentualne przesunięcie lub przeniesienie obiektów do innej lokalizacji nie mogłoby nastąpić w sposób prosty i szybki. W pierwszej kolejności konieczne byłoby odłączenie obiektów od sieci, co wiązałoby się z ingerencją w te obiekty (instalacje te stanowią bowiem ich wyposażenie).

Ponadto wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej wymaga uprzedniego przeprowadzenia robót ziemnych polegających m.in. na wykonaniu wykopu, ułożeniu przewodów lub rur oraz ich zabezpieczeniu. W konsekwencji, zmiana lokalizacji obiektu oznaczałaby konieczność ponownego wykonania analogicznych prac ziemnych w nowym miejscu oraz likwidacji lub przebudowy infrastruktury znajdującej się w dotychczasowej lokalizacji. Bez wykonania takich robót nie byłoby możliwe nawet częściowe przesunięcie obiektu poza zasięg istniejących przyłączy.

Ponadto, przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 UPiOL stanowi, że budowla oraz budynek obejmuje również instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Skoro zatem ustawodawca traktuje takie instalacje jako element istotny dla kwalifikacji konkretnych obiektów jako budowli czy budynków, to nie można całkowicie pomijać ich znaczenia przy ocenie związania tych obiektów z gruntem. W szczególności, gdy są one przeznaczone do wieloletniej eksploatacji (na co wskazuje realizacja inwestycji w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy), okoliczności te prowadzą do powstania trwałego związku funkcjonalnego i technicznego z nieruchomością gruntową.

Organ podatkowy zauważa również, że długość i przebieg przyłączy instalacyjnych są zazwyczaj projektowane z uwzględnieniem konkretnego usytuowania obiektu na gruncie. W związku z tym już niewielkie przesunięcie obiektu mogłoby skutkować koniecznością przebudowy lub wykonania nowych odcinków instalacji. Oznacza to, że przemieszczenie obiektu nie jest czynnością polegającą wyłącznie na jego fizycznym przestawieniu, lecz wymaga uprzedniego wykonania prac ziemnych oraz ingerencji w infrastrukturę techniczną trwale związaną z gruntem.

W konsekwencji nie można uznać, że opisane obiekty mają charakter obiektów przeznaczonych do okresowego lub incydentalnego przemieszczania. Przeciwnie, sposób ich wykorzystania oraz wyposażenie w instalacje techniczne wskazują na przeznaczenie do stałego użytkowania w konkretnej lokalizacji, a w związku z tym na trwałe związanie z miejscem posadowienia. Mając na uwadze całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku, Organ podatkowy stoi na stanowisku, że opisane obiekty spełniają przesłankę trwałego związania z gruntem, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2c UPiOL.

Przechodząc dalej, Organ podatkowy wskazuje, iż z opisu zdarzenia przyszłego jednoznacznie wynika, że przedmiotowe obiekty nie będą posiadały fundamentów. Podatnik w ramach planowanej inwestycji posadowi obiekty bezpośrednio na gruncie (w ramach uzupełnienia stanu faktycznego Wnioskodawca zaznaczył, że będzie to grunt (a nie jak pierwotnie zostało wskazane we Wniosku zagęszczony grunt, który można by traktować jako fundament) lub na betonowych bloczkach położonych na gruncie (czyli niezagłębionych w gruncie, a zatem w świetle uchwały NSA o sygn. III FPS 1/21[1] niestanowiących fundamentów).

Wobec tego, Organ podatkowy ponownie zwraca uwagę, iż w celu uznania konkretnego obiektu za budynek konieczne jest spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek wymienionych w art. 1a ust. 1 pkt 1 UPiOL. Skoro więc z opisu zdarzenia przyszłego wprost wynika, że obiekty stanowiące przedmiot Wniosku nie będą posiadały fundamentów, to tym samym nie mogą one zostać uznane za budynki na gruncie przepisów UPiOL.

Przechodząc natomiast do oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie Pytania 1, Organ podatkowy zwraca uwagę, że dla uznania stanowiska za prawidłowe konieczna jest zgodność pomiędzy oceną prawną zaprezentowaną przez Wnioskodawcę, a oceną dokonaną przez Organ podatkowy. Tym samym w przypadku, gdy Organ podatkowy nie podziela stanowiska Wnioskodawcy w jakimkolwiek zakresie, brak jest podstaw do uznania go za prawidłowe w całości. W takim przypadku Organ podatkowy obowiązany jest określić zakres, w jakim stanowisko uznaje za prawidłowe oraz przedstawić uzasadnienie, dlaczego w pozostałej części stanowisko to nie zasługuje na aprobatę.

Powyższe potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Tak przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2024 r., sygn. I FSK 1365/20 orzekł, że Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu wyroku możliwa jest sytuacja, że stanowisko przedstawione przez wnioskodawcę jest prawidłowe tylko w części. W takim przypadku organ podatkowy powinien jednak uznać prawidłowość przedstawionej opinii tylko do tej części, którą uważa za słuszną. Jeśli zatem organ wydający interpretację indywidualną stwierdzi, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe tylko w pewnym zakresie, to wówczas powinien określić w sentencji interpretacji i w jej uzasadnieniu, w jakim zakresie i dlaczego w pozostałej części stanowiska wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe.

W kontekście powyższego należy podkreślić, iż Wnioskodawca stanął na stanowisku, że przedmiotowe obiekty nie są trwale związane z gruntem oraz nie można ich uznać za budynki na gruncie przepisów UPiOL. Tymczasem Organ podatkowy uznał, że obiekty te spełniają przesłankę trwałego związania z gruntem, w szczególności ze względu na powiązanie ich za pomocą instalacji. Oznacza to, że Organ podatkowy nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy w zakresie braku trwałego związania z gruntem przedmiotowych obiektów.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe w części dotyczącej twierdzenia, iż obiekty stanowiące przedmiot wniosku nie są trwale związane z gruntem oraz za prawidłowe w części odnoszącej się do stwierdzenia, iż nie stanowią one budynków na gruncie przepisów UPiOL (z uwagi na brak fundamentów).

Przechodząc dalej Organ podatkowy zauważa, że kwalifikacja obiektu dla potrzeb podatku od nieruchomości powinna następować według określonej kolejności. Ustawodawca, zarówno w stanie prawnym obowiązującym do końca 2024 r., jak i aktualnie, przewidział pierwszeństwo kwalifikacji obiektu jako budynku. W konsekwencji, dopiero w przypadku stwierdzenia, iż konkretny obiekt nie stanowi budynku, możliwe jest badanie, czy spełnia on przesłanki pozwalające na uznanie go za budowlę.

W związku z tym, że Organ podatkowy na podstawie opisu zdarzenia przyszłego zamieszczonego we Wniosku stwierdził, że przedmiotowe obiekty nie stanowią budynków w rozumieniu przepisów UPiOL, zasadne będzie zweryfikowanie spełnienia przesłanek pozwalających na uznanie ich za budowle.

W pierwszej kolejności, Organ podatkowy wskazuje, że zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 2 UPiOL przez budowlę należy rozumieć:

a)  obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem,

b)  elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową i elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię, biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej linową, wyciąg narciarski oraz skocznię, w części niebędącej budynkiem – wyłącznie w zakresie ich części budowlanych,

c)   urządzenie budowlane – przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, oraz inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem,

d)  urządzenie techniczne inne niż wymienione w lit. a–c – wyłącznie w zakresie jego części budowlanych,

e)  fundamenty pod maszyny oraz pod urządzenia techniczne, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową

–    wzniesione w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowią część obiektu niewymienionego w ustawie.

Zgodnie z powyższymi przepisami budowlą jest obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do UPiOL, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Natomiast w załączniku nr 4 do UPiOL w poz. 10 ustawodawca wskazał, że budowlę stanowi również obiekt kontenerowy trwale związany z gruntem.

Wobec tego, Organ podatkowy podkreśla, iż w niniejszym stanie faktycznym mamy do czynienia z obiektem w całości prefabrykowanym. Elementy obiektów zostaną wykonywane i połączone w miejscu ich wytworzenia, a następnie przetransportowane i posadowione na miejscu inwestycji bezpośrednio na zagęszczonym gruncie lub na betonowych bloczkach. Co do zasady sama ich waga ma zapewnić nieprzemieszczanie się obiektów, jednak przewidziano połączenie ich z gruntem poprzez instalacje.

W konsekwencji, obiekty stanowiące przedmiot Wniosku, należy uznać za obiekty kontenerowe wymienione w pozycji 10 załącznika nr 4 do UPiOL.

Podkreślenia wymaga, że Organ podatkowy powyżej dokonał już analizy spełnienia przesłanki trwałego związania z gruntem przedmiotowych obiektów. Wobec tego nie powielając swojej wcześniejszej argumentacji Organ podatkowy wskazuje jedynie, że jak podkreślono w Interpretacji MF Pojęcie trwałego związania z gruntem zostało zdefiniowane w UPiOL od 1 stycznia 2025 r. jako takie połączenie obiektu budowlanego z gruntem, które zapewnia temu obiektowi stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie się obiektu budowlanego na inne miejsce. Trwałe związanie z gruntem decyduje o uznaniu za budowlę w przypadku następujących obiektów: obiektów kontenerowych, wolno stojących: tablicy reklamowej, urządzenia reklamowego i instalacji przemysłowej innej niż wymieniona w załączniku nr 4 do UPiOL, przekrycia namiotowego, powłoki pneumatycznej, strzelnicy, kiosku ulicznego, pawilonu sprzedaży ulicznej oraz pawilonu wystawowego.

Wprowadzenie, zdefiniowanej w UPiOL przesłanki trwałego związania z gruntem, w odniesieniu do obiektów kontenerowych (a także innych obiektów wymienionych w załączniku nr 4 do UPiOL) miało na celu usunąć wątpliwości co do nieuznawania ich za budowle w przypadku, gdy są przenośne. Niemniej istota obiektu kontenerowego, jaką jest możliwość jego wielokrotnego przenoszenia, nie wyklucza możliwości jego trwałego związania z gruntem w rozumieniu UPiOL.

Wobec tego ponownego podkreślenia wymaga fakt, iż obiekty stanowiące przedmiot Wniosku wykazują cechy trwałego związania z gruntem określone w art. 1a ust. 1 pkt 2c UPiOL. Sposób ich posadowienia i wyposażenie ich w instalacje niezbędne do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, które dodatkowo będą łączyć te obiekty z gruntem, prowadzą do wniosku, że obiekty te będą odporne na oddziaływanie czynników zewnętrznych niezależnych od działania człowieka oraz nie będą miały charakteru obiektów swobodnie przemieszczanych.

Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje fakt, że obiekty nie zostaną przytwierdzone do podłoża za pomocą śrub, kotew lub innych elementów mocujących. Okoliczność ta nie wyklucza uznania ich za obiekty trwale związane z gruntem w rozumieniu przepisów UPiOL.

Ponadto jak już wcześniej wskazano, przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 UPiOL stanowi, że budowla obejmuje również instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Skoro zatem ustawodawca traktuje takie instalacje jako element istotny dla kwalifikacji konkretnych obiektów jako budowli, to nie można całkowicie pomijać ich znaczenia przy ocenie związania tych obiektów z gruntem. W szczególności, gdy są one przeznaczone do wieloletniej eksploatacji (na co wskazuje realizacja inwestycji w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy), okoliczności te prowadzą do powstania trwałego związku funkcjonalnego i technicznego z nieruchomością.

Mając na uwadze całokształt okoliczności przedstawionych przez Wnioskodawcę, treść obowiązujących przepisów UPiOL, w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz pkt 2c UPiOL, a także stanowisko wyrażone w interpretacji ogólnej Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 2 stycznia 2026 r. nr DPL2.8401.6.2025 oraz kierunek wykładni prezentowany w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazać należy, że przedmiotowe obiekty stanowić będą budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wobec tego stanowisko Podatnika w zakresie Pytania 2 należy uznać za nieprawidłowe.

Podsumowując całość powyższych rozważań, Organ podatkowy uznaje stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu przyszłego w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów kontenerowych:

1.   w zakresie Pytania 1 – za prawidłowe w zakresie stwierdzenia, że obiekty stanowiące przedmiot Wniosku nie stanowią budynków w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 UPiOL oraz za nieprawidłowe w zakresie stwierdzenia, iż obiekty te nie są trwale związane z gruntem;

2.   w zakresie Pytania 2 – za nieprawidłowe.

Interpretacja przepisów prawa podatkowego dotyczy stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i brzmienia przepisów obowiązującego w dniu wydania niniejszej interpretacji

Pouczenie

1.   Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

2.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

•     z zastosowaniem art. 119A;

•     w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

•     z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

3.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

4.   Na niniejszą interpretację Wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenie interpretacji – (art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej: PPSA).

5.   Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. PPSA).

6.   Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 PPSA). Skargę wnosi się, za pośrednictwem Prezydenta Miasta Jeleniej Góry (art. 54 § 1 i § 2 cytowanej wyżej ustawy). Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej organu

7.   Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego (art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: PPSA). Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.