ODMOWA WYDANIA WIS – brak świadczenia kompleksowego.

DECYZJA
Na podstawie art. 42g ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z 17 lipca 2026 r. (ta sama data wpływu), uzupełnionego pismami z 4 i 17 sierpnia 2026 r. (te same daty wpływu), o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej usługi – najem apartamentu osobie fizycznej obejmujący korzystanie z tego lokalu i jego wyposażenia wraz z dostawą mediów, możliwością korzystania z miejsca postojowego, bieżącym utrzymaniem i sprzątaniem części wspólnych budynku, obsługą techniczną obiektu, (...).

UZASADNIENIE:
17 lipca 2026 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek, uzupełniony 4 i 17 sierpnia 2026 r. o wydanie wiążącej informacji stawkowej w ww. zakresie.

We wniosku przedstawiono następujący opis:

„(...) realizuje inwestycję polegającą na wybudowaniu budynku zamieszkania zbiorowego. Decyzja o pozwoleniu na budowę określa przedmiot inwestycji jako budynek zamieszkania zbiorowego – hotel pracowniczy wraz z oczyszczalnią ścieków (...).
(...)
1. W zakresie zaliczenia przedmiotu projektu do określonej kategorii obiektu budowlanego wskazano:(...).
2. W zakresie zamierzonego sposobu użytkowania oraz programu użytkowego:
Funkcja Budynku:
2.1. Funkcja hotelu pracowniczego.
Projektowany budynek hotelu pracowniczego pełni funkcję budynku zamieszkania zbiorowego, w którym przewidywany okres pobytu tych samych osób (...). Przeznaczony jest do zamieszkania przez mniej (...).
(...)
Żaden z apartamentów hotelowych nie będzie wyodrębniony jako samodzielny lokal w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1048, z późn. zm.), dla apartamentów hotelowych nie będą też prowadzone oddzielne księgi wieczyste. W przyszłości jednak (...) zamierza podjąć działania, których celem jest wyodrębnienie własności poszczególnych lokali, z założeniem księgi wieczystej dla każdego z wyodrębnionych apartamentów i sprzedaż kilku z nich podmiotom trzecim.
(...)
będzie zapewniała nie tylko wynajęcie apartamentu hotelowego, ale także szereg świadczeń dodatkowych (pomocniczych), które są integralnie związane z usługą główną i nie są świadczone niezależnie. Takimi świadczeniami pomocniczymi będą zapewnienie dostawy mediów (...).

(...) że czynsz najmu składa się z elementu stałego (...) Część Stała Czynszu Najmu oraz z elementu zmiennego (...) kosztów z tytułu (...), dalej jako: Część Zmienna Czynszu Najmu.

Osoba korzystająca (...) nie będzie miała możliwości zameldowania się na pobyt stały, będzie korzystała z lokalu wyłącznie w celach czasowego pobytu na okres określony w umowie najmu.
Wszystkie umowy dotyczące dostarczania mediów będą zawierane bezpośrednio przez Spółkę z danym dostawcą mediów.
(...)
Na dzień składania niniejszego wniosku Spółka nie posiada formalnie potwierdzonego (...), wniosek złożony w tym zakresie wniosek do (...) o wydanie opinii klasyfikacyjnej w zakresie zaklasyfikowania Budynku oraz poszczególnych apartamentów hotelowych (po wyodrębnieniu ich własności) do właściwego grupowania klasyfikacji (...) jest nadal rozpatrywany.
Spółka na dzień składania wniosku nie posiada odpowiedzi (...) dotyczącego klasyfikacji statystycznej dla świadczenia będącego niniejszego wniosku.
(...)

W załączeniu do niniejszej odpowiedzi na wezwanie (...).

W zakresie ewentualnych oczekiwań organu dotyczących innych dokumentów takich jak wskazane jako załączniki do (....)

Przedmiot złożonego wniosku:
(...)
Do wniosku dołączono:
(...)

W uzupełnieniu z 17 sierpnia 2026 r. Wnioskodawca wskazał m.in. następujące informacje:
(...)
Postanowieniem z 18 września 2026 r., znak 0111-KDSB2-1.440.343.2026.3.AB na podstawie art. 200 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, tutejszy Organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone 17 września 2026 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.

Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:
a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,
b) (uchylona)
c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w ust. 4.

Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
1) towar albo usługa, albo
2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Na mocy art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.

Z powołanych przepisów wynika, że ustawodawca wprowadził wiążącą informację stawkową (WIS), która zawiera opis towaru lub usługi, albo kilku towarów lub usług, które razem składają się na jedno świadczenie, ich zidentyfikowanie według odpowiedniej klasyfikacji i właściwą stawkę podatku VAT.

Co ważne – jak wynika z cytowanego wyżej art. 42b ust. 5 ustawy – WIS może dotyczyć wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia złożonego (składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu).

Zatem podkreślić należy, że w postępowaniu o wydanie WIS precyzyjne określenie przedmiotu wniosku jest kluczowym elementem stanowiącym podstawę dalszego procedowania sprawy, której wniosek ten dotyczy.

Powołane przepisy ustawy expressis verbis obligują wnioskodawcę do dokonania oceny charakteru świadczenia – czy jest to pojedyncza usługa, dostawa towaru, czy też świadczenie złożone.

Ocena ta podlega następnie weryfikacji dokonywanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w toku postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie wydania wiążącej informacji stawkowej.

17 lipca 2026 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął (...)

W treści wniosku Wnioskodawca wskazał m.in. następujące informację:
(...)
Z powyższego wynika, że Wnioskodawca oczekuje od tutejszego organu wydania WIS dla jednego świadczenia kompleksowego.

W przedmiotowej sprawie, w pierwszej kolejności ustalić należy, czy w analizowanej sprawie mamy do czynienia z usługą najmu, czy z usługą związaną z zakwaterowaniem.

W obu przypadkach przedmiotem tych usług jest nieruchomość, przy czym różnica pomiędzy tymi pojęciami odnosi się do celu, na jaki nieruchomość jest przekazywana innej osobie/podmiotowi do użytkowania przez właściciela oraz okoliczności realizacji tej usługi.

Zgodnie z tytułem, Sekcja I Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje: „Usługi związane z zakwaterowaniem i usługi gastronomiczne”.

W ramach tej sekcji mieszczą się:
- usługi w zakresie noclegów i usługi towarzyszące świadczone przez hotele, motele, pensjonaty, centra odnowy biologicznej i inne obiekty hotelowe,
- usługi świadczone przez schroniska młodzieżowe oraz chaty lub domki,
- usługi świadczone przez domy letniskowe, do których goście posiadają prawo wspólnego użytkowania przez określony okres każdego roku,
- usługi świadczone przez pola namiotowe i pola kempingowe, włączając pola dla pojazdów kempingowych,
- tymczasowe lub długoterminowe zakwaterowanie w domach studenckich, internatach i bursach szkolnych, hotelach pracowniczych, blokach mieszkalnych,
- usługi sypialne i restauracyjne w wagonach kolejowych oraz pozostałych środkach transportu,
- usługi gastronomiczne,
- usługi przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering),
- usługi stołówkowe,
- usługi przygotowywania i podawania napojów.

Sekcja ta nie obejmuje:
- gotowej żywności łatwo psującej się, takiej jak: kanapki, sklasyfikowanej w 10.89.16.0,
- sprzedaży detalicznej żywności, sklasyfikowanej w dziale 47,
- wynajmu nieruchomości mieszkalnych w celu dłuższego pobytu, zazwyczaj w cyklu miesięcznym lub rocznym, sklasyfikowanego w 68.20.1,
- usług dyskotek i sal tanecznych (z wyłączeniem serwujących napoje), sklasyfikowanych w 93.29.19.0.

Należy zauważyć, że mieszczący się w Sekcji I dział 55 „Usługi związane z zakwaterowaniem”, zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), obejmuje:
- usługi w zakresie zapewnienia krótkotrwałego pobytu turystom i pozostałym podróżnym,
- usługi w zakresie zakwaterowania na dłuższy okres studentów, osób pracujących i pozostałych osób.

Dział ten nie obejmuje usługi w zakresie zapewnienia długotrwałego zakwaterowania jako głównego miejsca pobytu w obiektach takich jak: apartamenty, zazwyczaj w cyklu miesięcznym lub rocznym, sklasyfikowanego w odpowiednich grupowaniach Sekcji L.

Natomiast ww. dział obejmuje zapewnienie wyłącznie zakwaterowania i/lub zakwaterowania z wyżywieniem i/lub możliwością korzystania z obiektów rekreacyjnych (uwaga do działu 55 PKWiU 2015).

Z kolei zgodnie z tytułem, Sekcja L Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje: „Usługi związane z obsługą rynku nieruchomości”.

W ramach tej sekcji mieści się:
- kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,
- wynajem i obsługa nieruchomości własnych lub dzierżawionych,
- usługi agencji nieruchomości,
- usługi zarządzania nieruchomościami świadczone na zlecenie (włączając usługi w zakresie wyceny).

Sekcja ta nie obejmuje:
- realizacji projektów budowlanych do sprzedaży, sklasyfikowanej w 41.00,
- podziału i ulepszenia gruntów w celu np. przygotowania dojazdu do dróg, autostrad lub podobnej infrastruktury użyteczności publicznej, sklasyfikowanego w 42.99.29.0,
- usług w zakresie zakwaterowania w hotelach, domach letnich, wynajmu pokoi gościnnych, pól namiotowych, kempingów i pozostałych obiektów i miejsc zakwaterowania na krótkie pobyty, sklasyfikowanych w dziale 55,
- usług prawnych, sklasyfikowanych w 69.10.1,
- usług związanych z utrzymaniem porządku w budynkach klienta, włączając sprzątanie wnętrz, konserwacje i drobne naprawy, usuwanie śmieci, usługi ochrony, sklasyfikowanych w 81.10.10.0,
- zarządzania wyposażeniem technicznym obiektów takich jak: bazy wojskowe, więzienia i inne obiekty, sklasyfikowanego w 81.10.10.0.

W sekcji tej zawarty jest m.in. dział 68 „Usługi związane z obsługą rynku nieruchomości”.

Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), dział ten obejmuje:
- usługi wynajmujących, agentów i/lub maklerów w zakresie: kupna lub sprzedaży nieruchomości, wynajmowania nieruchomości oraz pozostałe usługi związane z nieruchomościami, takie jak: wycena nieruchomości; usługi te mogą być prowadzone na własnej lub dzierżawionej nieruchomości lub na zlecenie,
- realizację projektów budowlanych, na użytek własny lub na wynajem,
- zarządzanie nieruchomościami.

Dział ten nie obejmuje:
- realizacji projektów budowlanych do sprzedaży, sklasyfikowanej w 41.00,
- usług związanych z podziałem ziemi w celu jej ulepszenia, sklasyfikowanych w 42.99.29.0,
- usług hoteli, letnich domów, wynajmu pokoi gościnnych, pól namiotowych, kempingów i pozostałych obiektów i miejsc zakwaterowania na krótkie pobyty, sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach działu 55.

Ponadto podkreślić należy, że jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1071), przez umowę najmu Wynajmujący zobowiązuje się oddać Najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a Najemca zobowiązuje się płacić Wynajmującemu umówiony czynsz. Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia Wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie Najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego Najemcę.

Z kolei odnosząc się do pojęcia „zakwaterowanie”, z uwagi, że nie zostało ono zdefiniowane w ustawie, przy ustalaniu jego zakresu znaczeniowego należy odwołać się do wykładni językowej.

Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN „zakwaterować” znaczy „przydzielić komuś miejsce czasowego zamieszkania”. Natomiast, „zakwaterować się” znaczy „zamieszkać gdzieś tymczasowo”.

W związku z powyższym wskazać należy, że pomiędzy usługą zakwaterowania a usługą najmu zachodzą znaczące różnice, każda z ww. usług posiada swoje własne, charakterystyczne cechy.

W przypadku zakwaterowania, czas trwania usługi jest znacznie krótszy w porównaniu do usługi najmu. Podobna zależność zachodzi w kwestii sposobu rozliczania ww. usług – okres rozliczenia jest co do zasady dłuższy w przypadku usługi najmu (najczęściej miesięczny), a krótszy – czasami nawet kilkudniowy – przy usłudze zakwaterowania.

Różne są także formy dokumentacji, na podstawie której świadczone są usługi. W przypadku zakwaterowania dokumentacja ta – jeśli już występuje – jest mniej złożona i sformalizowana. Natomiast usługa najmu świadczona jest na podstawie umowy, najczęściej jej strony zobowiązane są do zawarcia protokołu zdawczo-odbiorczego oraz uiszczenia kaucji zabezpieczającej.

Co ważne, odmienny jest również sposób oraz cel na jaki udostępniana zostaje nieruchomość. Zakwaterowanie odbywa się zwłaszcza w związku z podróżą, chęcią odpoczynku, zmianą otoczenia, a osoba zakwaterowana nie może w pełni rozporządzać nieruchomością, w której przebywa. Usługę zakwaterowania charakteryzują również usługi dodatkowe, które są jej nieodzownym elementem. Natomiast w przypadku najmu właściciel nieruchomości (...) oddaje nieruchomość Najemcy do używania na czas oznaczony lub nieoznaczony w zamian za czynsz.

Podsumowując, w zakresie prawa podatkowego nie można utożsamiać najmu z zakwaterowaniem. Są to dwie odrębne usługi, które w różny sposób odnoszą się do celu, na jaki dana nieruchomość zostanie przeznaczona i w jaki sposób będzie użytkowana. W związku z tym trzeba mieć na uwadze, że konsekwencje podatkowe są odmienne w zależności od tego, czy mamy do czynienia z najmem, czy też z zakwaterowaniem.

W przedmiotowej sprawie, aby określić z jaką usługą mamy do czynienia, tutejszy organ przeanalizował nie tylko przedstawiony przez Wnioskodawcę opis sprawy, ale przede wszystkim treść przesłanego do sprawy dokumentu.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że będąca przedmiotem wniosku usługa posiadać będzie cechy charakterystyczne dla usługi najmu, ponieważ:
(...)
- część zmienna czynszu najmu stanowi równowartość kosztów wynikających z faktycznie zużytych przez najemcę w danym miesiącu mediów:(...) ((...));
(...)
Powyższe jednoznacznie wskazuje, że stosunek zobowiązaniowy pomiędzy Wynajmującym (...) jest ściśle sformalizowany. Zawarta jest bowiem umowa, w której określone są ściśle sprecyzowane informacje dotyczące stron umowy, przedmiotu umowy, praw i obowiązków stron umowy, która zabezpieczy w znacznej mierze interesy Wnioskodawcy.

Zgodnie z wyrokiem (...), „dla usługi najmu charakterystyczny jest również okres, na jaki następuje udostępnienie lokali, z reguły najem odbywa się w cyklach miesięcznych, rocznych, a nawet na czas nieokreślony”.

Ponadto (...), wskazał „(…) celem umowy najmu, dzierżawy czy leasingu jest nabycie prawa do korzystania z określonej ruchomości, nieruchomości lub jej określonej części”.

W ocenie tutejszego organu, taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie – Wnioskodawca udostępnia lokal Najemcy na okres (...) – a w zamian za to Najemca zobowiązuje się płacić określone, miesięczne wynagrodzenie.

Jak wyjaśnił (...) na gruncie cywilno-prawnym najem to czynność, która charakteryzuje się stosunkowo dużym sformalizowaniem, odbywa się bowiem na podstawie umowy w formie pisemnej, w której określane są prawa i obowiązki Najemcy oraz Wynajmującego” oraz „Umowa najmu powinna zawierać ściśle sprecyzowane informacje, takie jak: określenie kto jest stroną umowy (czyli dane Wynajmującego oraz Najemcy), przedmiot najmu, czas trwania umowy, wysokość czynszu oraz innych opłat, terminy wpłat, szczegóły dotyczące wypowiedzenia”.

Podsumowując, lokal będący przedmiotem wniosku jest udostępniany Najemcy na czas (...) (z możliwością przedłużenia), protokół zdawczo-odbiorczy, czynsz miesięczny płatny przez Najemcę z dołu w ustalonym w umowie terminie, konieczność uiszczenia przez Najemcę kaucji, obowiązek zapłaty przez Najemcę ewentualnych kar umownych czy odsetek, termin ewentualnego rozwiązania umowy - są elementami charakterystycznymi dla usługi najmu.

Wobec powyższego, w opinii tutejszego organu, świadczona przez Wnioskodawcę usługa polegająca na udostępnieniu apartamentu jednoosobowego w hotelu pracowniczym - jest usługą najmu.

Zdaniem Wnioskodawcy przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe obejmujące najem lokalu wraz z dostawą mediów rozliczanych według faktycznego zużycia.

Wobec tak sprecyzowanego przez Wnioskodawcę przedmiotu wniosku należy odnieść się do zagadnienia "świadczenia kompleksowego". W pierwszej kolejności trzeba ustalić, czy świadczona usługa udostępnienia lokalu Najemcom oraz towarzyszące jej dostawy mediów stanowią jedno świadczenie złożone, czy też Wnioskodawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych od usługi najmu świadczeń.

W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie jednym z wykonywanych w ramach usługi elementów jest dostawa różnych mediów (tj. energia elektryczna, woda, ogrzewanie, odprowadzanie ścieków, internet, telewizja), należy zwrócić uwagę na orzeczenie TSUE z dnia 16 kwietnia 2015 r. w sprawie C-42/14 Minister Finansów v Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w Warszawie, ECLI:EU:C:2015:229, dotyczące interpretacji przepisów Dyrektywy 2006/112/WE, w kontekście uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy towarów i świadczenia usług w ramach umowy najmu nieruchomości. W ww. wyroku TSUE kierując się ogólną zasadą wynikającą z art. 1 ust. 2 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którą każde świadczenie należy traktować jako odrębne, rozstrzygnął, że najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady należy uważać za odrębne i niezależne świadczenia, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba że elementy transakcji, które obejmują również ekonomiczne przesłanki zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.

W związku z tym, co do zasady, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy ww. mediów powinny być uważane za odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z nich poprzez decydowanie o wielkości ich zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników. Taką samą zasadę należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie mediów, a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż opomiarowanie według liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez najemcę. Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo liczba osób korzystających z nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości.

Ponadto, jeżeli przesłanki ekonomiczne zawarcia umowy będą wskazywały, że faktyczne wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów obiektywnie odzwierciedla zużycie mediów, to świadczenia te powinny być traktowane odrębnie (przykładowo rozdzielenie kosztów mediów na poszczególnych najemców na podstawie wskazań jednego licznika według przyjętych w umowie obiektywnych kryteriów podziału).

Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych powyżej mediów miałoby charakter sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę najmu. Sytuacja taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych pod klucz gotowych do użytku wraz z dostawą mediów lub w przypadku krótkotrwałego najmu nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia mediów. W takiej bowiem sytuacji na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za wynajem bez względu na ilość zużycia mediów (innymi słowy bez uwzględnienia kryterium zużycia mediów). Okoliczności te wskazują, że celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz z odpowiednimi mediami.

Zatem, przy podatkowej kwalifikacji świadczeń polegających na dostawie towarów i świadczeniu usług związanych z usługą najmu nieruchomości, w każdym przypadku należy uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.

Analiza przedstawionego w opisie sprawy świadczenia, dołączonych dokumentów oraz treści powołanych przepisów prawa, przy uwzględnieniu ww. orzeczenia prowadzi do wniosku, że świadczona usługa najmu lokalu oraz towarzyszące jej świadczenia związane z dostawą mediów (energii elektrycznej, wody, internetu, telewizji, odprowadzania ścieków, ogrzewania) nie stanowią jednego świadczenia złożonego lecz odrębne, samodzielne świadczenia (usługi i dostawy towarów), podlegające odrębnie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że Wnioskodawca będzie stroną umów w zakresie mediów, które będą rozliczane w wynajętym lokalu na podstawie faktycznego zużycia. Najemcy nie są stroną umów w zakresie mediów, jak również nie będą mieć możliwości zawarcia umowy z innymi dostawcami/świadczeniodawcami mediów. Wyliczenie kosztów zużycia mediów następuje na podstawie faktur, rachunków, dokumentów rozliczeniowych, wskazań urządzeń pomiarowych, a także innych danych pozostających w dyspozycji wynajmującego, umożliwiających ustalenie kosztów przypadających na przedmiot umowy. Rozliczenie następuje w części przypadającej na przedmiot umowy. Najemca ma prawo żądać od Wynajmującego wyjaśnień dotyczących sposobu obliczenia wysokości części zmiennej czynszu najmu w celu zweryfikowania jej zgodności z rzeczywistym zużyciem, a w razie uzasadnionych wątpliwości – wglądu w dokumenty, na podstawie których dokonano obliczeń.

W orzecznictwie TSUE oraz krajowych sądów administracyjnych wykształciło się stanowisko, zgodnie z którym o odrębności dostawy mediów od usługi udostępnienia lokalu może świadczyć:
- opomiarowanie zużycia mediów za pomocą liczników;
- odrębne rozliczanie mediów od usługi udostępnienia lokalu;
- możliwość wyboru dostawcy mediów, przez podmiot, któremu udostępniany jest lokal;
- rozliczanie mediów w oparciu o powierzchnię udostępnianej nieruchomości.

Biorąc pod uwagę, że w przedmiotowej sprawie będzie istniała możliwość określenia wielkości zużycia mediów na podstawie wskazań urządzeń rozliczeniowych (liczników) należy stwierdzić, że Wnioskodawca będzie wyliczał wielkość zużycia ww. mediów przez Korzystającego zgodnie z faktycznym, indywidualnym zużyciem. Korzystający będzie miał zatem możliwość wyboru sposobu korzystania z mediów poprzez decydowanie o wielkości ich zużycia.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa, orzecznictwo TSUE oraz opis analizowanej sprawy należy stwierdzić, że skoro będzie istniała możliwość określenia zużycia poszczególnych mediów na podstawie liczników, wystawionych faktur, rachunków, to udostępnienie lokalu Najemcom i związana z nim dostawa mediów, stanowić będą odrębne i niezależne świadczenia, które to świadczenia podlegać będą opodatkowaniu według stawek właściwych dla danej czynności.

Jak już wskazano w niniejszej decyzji, z przepisów ustawy w sposób jednoznaczny wynika, że postępowanie o wydanie WIS może dotyczyć określenia klasyfikacji i stawki VAT dla jednego towaru, jednej usługi lub świadczenia kompleksowego wskazanego przez Wnioskodawcę jako przedmiot wniosku (art. 42b ust. 5 ustawy).

W analizowanym przypadku, jak wskazano powyżej, najem lokalu i związana z nim dostawa mediów (tj.: energii elektrycznej, wody, internetu, telewizji, odprowadzania ścieków, ogrzewania) nie stanowią jednego świadczenia kompleksowego, a odrębne i niezależne świadczenia, które można rozdzielić, w taki sposób, że nie zmieni to ich charakteru, ani wartości z punktu widzenia Korzystającego.

Wobec powyższego, zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca – jak dowiedziono wyżej – nie dotyczy klasyfikacji jednego świadczenia kompleksowego, lecz odrębnych i niezależnych świadczeń, co oznacza, że złożony wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS.

Zgodnie z art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

W związku z powyższym, postanowiono jak w sentencji.

Informuje się, że w sytuacji, gdy przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy nie jest jedno świadczenie kompleksowe, tylko w istocie różne odrębne świadczenia (usługi), Wnioskodawca powinien złożyć wnioski o wydanie wiążącej informacji stawkowej dla każdego z tych świadczeń odrębnie.

POUCZENIE:
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/eurzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres zadania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to zadanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).